Jak byście się czuli, gdyby ktoś powiedział Wam, że wierzycie w brednie, choć sam wierzył w podobne historie i opowiadał je innym, żeby ich przestraszyć?
Ja poczułam się tak, jakby ktoś najpierw wytrącił mi grunt spod nóg, a potem sam na nim stanął. Najpierw słyszysz: „Nie wierz w to, co piszą w internecie. Same fejki, brednie i wymysły”. Przytakujesz. No tak, przecież wszyscy to powtarzają.
A chwilę później ta sama osoba opowiada Ci historię znalezioną w internecie. O nożownikach. O 60 osobach, które mają zginąć. Bez źródła, bez dowodów — za to tonem, który ma wzbudzić strach. Prawdziwy strach. I siedzisz, zastanawiając się: jak to w końcu jest?
Mam nie wierzyć czy wierzyć? Bredniami są tylko te rzeczy, w które wierzę ja? A jeśli wierzy w nie druga osoba, to nagle stają się prawdą?
Nie chodzi tylko o fejka. Chodzi o sprawiedliwość. Nawet nie o to, czy historia o 60 osobach była prawdziwa. Chodzi o to uczucie, że Tobie nie wolno się pomylić, ale komuś innemu już tak. Nie chcę się kłócić ani udowadniać, kto jest mądrzejszy. Chcę tylko, żeby te same zasady obowiązywały wszystkich.
- Jeśli nie mamy wierzyć w brednie, to nie wierzmy w nie wszyscy.
- Jeśli mamy sprawdzać źródła, sprawdzajmy je wszyscy.
- Jeśli nie chcemy się straszyć, nie straszmy się nawzajem.





