sobota, listopada 21, 2026

 Znam takie osoby. Uśmiechają się prosto w twarz, pytają, co u Ciebie, mówią: „Jak dobrze, że jesteś”. A potem, za plecami, opowiadają różne rzeczy, przekręcają fakty i powoli, po cichu wbijają nóż — tak, żeby nikt nie zauważył.

I wiesz, co jest najgorsze? Przez długi czas myślałam, że to ze mną jest coś nie tak. Że jestem zbyt dobra, naiwna, miękka. Że powinnam być twardsza, mniej ufać i mniej pomagać. Wciąż ich usprawiedliwiałam: „Może mieli zły dzień”. „Może nie to mieli na myśli”. „Może powinnam jeszcze raz wybaczyć, jeszcze raz spróbować zrozumieć”. Aż w końcu dotarło do mnie jedno, najważniejsze:

To nie ze mną jest problem, bo jestem zbyt dobra. Problem mają ci, którzy nie potrafią zachować się przyzwoicie.

Życzliwość nie oznacza braku charakteru. Przeciwnie — sama jest jego częścią. Bycie życzliwą nie znaczy, że musisz się na wszystko zgadzać. Nie oznacza też, że ktoś może Cię ranić, a Ty masz udawać, że nic się nie stało. Prawdziwa życzliwość ma swoje granice. I nie zapomina. Niektórzy biorą dobre serce za słabość. Myślą, że skoro nie robisz awantury, nie mścisz się i nie krzyczysz, to niczego nie zauważyłaś. Że mogą robić to dalej. Ale ja widziałam wszystko. Po prostu wybrałam milczenie zamiast wojny.

Dziś już wiem, że nie przestanę być życzliwa. Nie chcę stać się taka jak oni — chodzić po świecie z nożem za plecami i udawać przyjaciółkę. Przestanę tylko dawać swoją życzliwość tym, którzy na nią nie zasługują.



 Dziewczyny, patrzcie jaka promocja!

Gdy w Rossmannie zobaczyłam ten kosmetyk, to nie mogłam przejść obojętnie. Ten żółty słoiczek to już chyba Kosmetyk Wszech Czasów, co dziewczyny kupują na zapas. Bielenda Professional SupremeLab Barrier Renew — Intensywnie Odżywczy Krem na Noc z Ceramidami

Ceramidy — odbudowują barierę skóry, czyli to nasze „cementowanie” między komórkami. Jak bariera jest słaba, to skóra piecze, ściąga i jest sucha. Skwalan + kwasy tłuszczowe — odżywiają i zmiękczają, bez tego tłustego filmu. Dlatego on jest idealny dla skóry suchej, odwodnionej, wrażliwej, cienkiej, i dla nas, jak robimy kurację kwasami czy retinolem.

Konsystencja jest taka treściwa, otulająca. Nakładam go wieczorem, po serum, i rano skóra jest gładka, miękka i taka wypoczęta. Nie ma tego efektu ściągnięcia. A zapach? Delikatny, taki „kremowy”, cała łazienka pachnie.

  kup teraz  tu---klik

Dajcie znać w komentarzu, czy już go miałyście! A może macie inny ulubieniec z żółtej serii Bielenda?

piątek, listopada 20, 2026

! Wczoraj wypatrzyłam coś takiego w Rossmannie… No i mam dla Was zagadkę! Jak myślicie, co to może być? 

A) Babeczka, którą można zjeść?

 B) Świąteczna ozdoba?

 C) Coś do kąpieli?

 D) A może coś zupełnie innego? 

Przyznaję bez bicia — na pierwszy rzut oka byłam pewna, że to coś słodkiego do kawy! Wygląda i pachnie jak prosto z cukierni… a tu taka niespodzianka! Piszcie w komentarzach, co obstawiacie. Jestem strasznie ciekawa, kto zgadnie!


A dziś Nowe sklepy po remoncie starego „Kłosa” tak mnie kusiły, że po prostu musiałam zobaczyć, co tam się dzieje. Wchodzę — niewinna, z mocnym postanowieniem: „Nic nie kupuję!”.

I wiadomo, jak to się skończyło, prawda? Spotkałam pana, którego znam tylko z widzenia. Zażartowałam, że „muszę coś kupić”, a on na to: może od razu do pracy? Wręczył mi wizytówkę i wspomniał, że być może będą szukać kogoś do zespołu.

Czyli poszłam na zakupy, a wróciłam z ofertą pracy. To dopiero udane zakupy! Kto jeszcze idzie „tylko popatrzeć”, a wraca z torbami, nowym planem na życie i wizytówką? Przyznawać się w komentarzach



 Wczoraj obchodziliśmy  Dzień Zapobiegania Przemocy wobec Dzieci

Dzieciństwo ma smak ciekawości. Pierwszych pytań, pierwszych marzeń, pierwszych „mamo, patrz!”, „tato, zobacz!”. Nie powinno mieć smaku lęku.

A jednak są dzieci, które zamiast beztroski uczą się czujności. Które zamiast mówić o tym, co je boli, milkną. Albo krzyczą, bo nie znają innego sposobu, żeby ktoś wreszcie je usłyszał.

Dziecko rzadko powie wprost: „jest mi źle”. Pokaże to inaczej. Wycofaniem. Złością. Nagłą zmianą. Czasem uśmiechem, który ma przykryć to, czego nie potrafi nazwać.

Dlatego my, dorośli, musimy patrzeć uważniej. Nie przechodzić obok. Nie tłumaczyć sobie, że „to nie nasza sprawa” albo „na pewno przesadzam”.

To, jak traktujemy dziecko dziś, zostaje w nim na lata. Buduje w nim albo poczucie, że świat jest miejscem, w którym można czuć się bezpiecznie, albo przekonanie, że trzeba się przed światem bronić.

Nie każde dziecko poprosi o pomoc. Ale każde dziecko zasługuje na dorosłego, który zauważy.

                                                 Nie odwracajmy wzroku.
                                                       Reagujmy.


Bo dzieciństwo jest tylko jedno. I każde dziecko ma prawo przeżyć je bez strachu, bez bólu i bez przemocy.



Fota i  tekst inspirowany https://mojerad.io

czwartek, listopada 19, 2026

 Dzisiaj nigdzie się nie spieszyłam. Dzień płynął spokojnie i właśnie tego potrzebowałam — bez gonitwy i listy rzeczy do zrobienia. Była kawa, spacer i… no dobrze, przyznam się od razu: ciucholand. Gdy jestem w pobliżu, trudno mi przejść obojętnie! 

Wizyta w ciucholandzie to dla mnie nie zwykłe zakupy, tylko prawdziwe polowanie. Czasem nic nie wpadnie w oko, a czasem trafia się perełka, której nie ma nikt inny. Dziś zdecydowanie miałam szczęście.

Co udało mi się upolować?

1. Bluzka z Linex
Czerwona, prążkowana, z krótkim rękawem — od razu poprawia humor. Zobaczyłam ją na wieszaku i pomyślałam: biorę! Czerwień jesienią? Jasne, że tak. Pięknie ożywia nawet najbardziej szary dzień.

2. Szal — czarny w białe paski
Miękki, długi i idealny, żeby się nim otulić. Czarno-białe paski to klasyka, która pasuje do wszystkiego. A w połączeniu z czerwoną bluzką? Strzał w dziesiątkę! Niby tylko szal, a cała stylizacja od razu wygląda na dopracowaną.

3. Żakiet z Zary
Mała ciekawostka: ten żakiet kupiłam na przykład na Allegro. Klasyczny, czarny, najlepiej wygląda rozpięty. Nie chcę, żeby był sztywny ani „do biura” — ma po prostu luźno leżeć na bluzce i szalu. Tak nosi mi się go najlepiej.

A Wy? Też czasem wpadacie „tylko popatrzeć”, a wychodzicie z prawdziwymi perełkami? Dajcie znać w komentarzach, co ostatnio udało Wam się upolować!


 tak jakoś samo się stało. Zobaczyłam te cudne kwiaty — różowe, takie delikatne, jak z obrazka. I od razu pomyślałam: dla Mamy. Kupiłam je. Nie zastanawiałam się długo, bo serce już wiedziało. Potem zaniosłam je pod krzyż. Położyłam je tam dla Niej. Cichutko, bez wielkich słów.

Bo czasem nie trzeba dużo mówić. Wystarczy kupić kwiaty, pójść, położyć i pomyśleć: Mamo, to dla Ciebie. Pamiętam. Kocham. Tęsknię. I wiecie co? Od razu zrobiło mi się lżej na sercu. Taki spokojny, dobry spacer. Taki spacer po kościele, który zostanie w pamięci na długo.



 Gdy kilka lat temu odradzano mi tę pracę i mówiono, że nie jest dla mnie, od razu się buntowałam. A dziś? Coraz wyraźniej widzę, do czego doprowadziła moja decyzja. 

Wtedy byłam przekonana, że wiem lepiej. Myślałam, że to tylko słowa ludzi, którzy nie znają moich możliwości albo próbują podciąć mi skrzydła. Uparłam się i zamiast na chwilę przystanąć i zastanowić, czy może jest w tych ostrzeżeniach choć odrobina prawdy, zacisnęłam zęby i postawiłam na swoim. Teraz widzę to zupełnie inaczej. Czas potrafi boleśnie, ale i bezlitośnie szczerze zweryfikować nasze wybory. Zamiast satysfakcji pojawiło się zmęczenie. To, co miało być szansą, z czasem zaczęło odbierać mi energię i spokój...

Dopiero po latach zrozumiałam, że tamci ludzie nie chcieli mi dokuczyć. Po prostu widzieli coś, czego ja wtedy nie dostrzegałam — wiedzieli, jak to miejsce działa od środka i jaką cenę można za to zapłacić. Ja byłam jednak tak skupiona na udowadnianiu swojej racji, że nie umiałam tego usłyszeć.

Niełatwo przyznać przed sobą, że popełniło się błąd. Szczególnie jeśli przez długi czas broniło się swojej decyzji jak twierdzy. Dziś wiem, że siła nie polega na trwaniu w czymś za wszelką cenę i poświęcaniu własnego zdrowia czy spokoju. Czasem prawdziwą odwagą jest powiedzieć „dość”, wyciągnąć wnioski i ruszyć dalej — bogatszym o to doświadczenie.

A Wy? Zdarzyło się Wam kiedyś, że po czasie musieliście przyznać rację komuś, kogo wcześniej nie chcieliście słuchać? Napiszcie w komentarzu.


Grafika AI


środa, listopada 18, 2026

Drugie urodziny bratanka minęły w naprawdę miłej, spokojnej atmosferze. I właśnie za to jestem bardzo wdzięczna. Bez stresu, bez pośpiechu i bez niepotrzebnego zamieszania. Po prostu rodzinnie, na luzie i po ludzku.

Brat zrobił kawę — porządną, z ekspresu. Taką, przy której aż chciało się usiąść i jeszcze chwilę pogadać. Kawa od brata zawsze smakuje jakoś inaczej. Bardziej domowo.

Bratowa przygotowała świeże babeczki. Pachnące, mięciutkie w środku i tak ładne, że aż szkoda było je ruszać. Zawsze się zastanawiam, jak ona to robi, że wszystko wychodzi jej tak pysznie. Babeczki były hitem — zniknęły szybciej niż świeczki na torcie.

A dzieci… Tu muszę przyznać, że zrobiło mi się trochę smutno. Dziś trudno o spotkanie, na którym maluchy nie siedzą z telefonami. Nawet dwulatek biegał z telefonem w rączce. Dwulatek! Dopiero co nauczył się dobrze biegać, a już wie, jak obsługiwać ekran.

To chyba jedna z tych smutnych prawd naszych czasów. Kiedyś dzieci biegały za piłką, bawiły się w chowanego i śmiały się na całe gardło. Teraz każde ma swój ekranik, nawet to najmniejsze.

Mimo wszystko było bardzo miło. Najważniejsze, że byliśmy razem i że bratanek świętował swoje drugie urodziny w gronie najbliższych
. Nikt się nie kłócił ani nie denerwował. Była kawa, babeczki, tort i nasz mały solenizant. I pomyślałam sobie, że właśnie takie spokojne, rodzinne urodziny są najlepsze — bez wielkiego hałasu, za to pełne ciepła.

Sto lat, bratanku! Rośnij zdrowo i bądź szczęśliwy. Ciocia Iza zawsze będzie o Tobie pamiętać