Pewno chcecie wiedzieć jak po rehabilitacji? Jestem fizycznie zmęczona, ale w środku niesamowicie szczęśliwa. Takie chwile przypominają mi jak ogromną wartość ma każdy trening - przecież jakby nie ta systematyczna praca i rehabilitacja nie byłabym dziś w tym miejscu. Nie mogłabym z Wami pisać ani prowadzić audycji. a moje życie prywatne było by na wózku inwalidzkim.

Ale to nie koniec tego, co mam do powiedzenia -  bowiem prosto z ćwiczeń poszłam z prezentem mikołajkowym do domu dziecka. Uwielbiam takie momenty, a radość dzieci? bezcenny!  Teraz przyszedł czas na lody i mój test. Testuję Haagen - Dazs Salted  Caramel 

A jak Wam miną dzień?

 Do mojego życia wkracza rehabilitacja. Dwa razy w tygodniu — regularnie, spokojnie, dla siebie.

Wracam! Po dłuższej przerwie… 🤎 W moim życiu zaczyna się coś naprawdę pięknego — rehabilitacja, dwa razy w tygodniu. Dla siebie, dla zdrowia i lepszego samopoczucia.

Żeby było mi raźniej, na zajęcia wybrałam mój ulubiony dres z Migotki — brązowy, w białe groszki. Miękki, wygodny, taki naprawdę mój. Wierzę, że kiedy dobrze czujemy się w tym, co mamy na sobie, ćwiczy się jakoś przyjemniej.

Dziękuję, że jesteście. I że mogę do Was wrócić.

Wizualizacja AI zdjęcie+ ciuchy moje

 Nawet Radio Kolor korzysta z AI. I dobrze.

Zobaczyłam wczoraj post Radia Kolor 103 FM. Kampania „Prawdziwe głosy. Prawdziwe emocje. Ludzka inteligencja”. I pomyślałam: dokładnie to samo.

Oni piszą, że sami korzystają z AI. Ale wierzą, że AI powinna wspierać człowieka, a nie go zastępować. Bo żadna sztuczna inteligencja nie zastąpi prawdziwej osobowości i emocji, które sprawiają, że radio ma duszę.

I ja się z tym zgadzam w stu procentach. Bo ja też korzystam z AI. Czasem przeoczę coś. Czasem nie wiem, gdzie postawić przecinek. Uczę się pogrubień, uczę się pisać poprawnie z interpunkcją. Uczę się od AI i od innych. Ale to nie znaczy, że to nie ja piszę. Pomysł jest mój. Emocje są moje. Decyzja, co zostaje w tekście, a co wyrzucam, jest moja.

AI mi tylko pomaga, żeby ten tekst był czytelny. Jak czerwona linijka w zeszycie. Jak koleżanka, która sprawdzi, czy nie ma literówki. A prawdziwy głos? Prawdziwe emocje? To jestem ja.

Dziś o 16-tej mam swoją taneczną audycję. I tam też będzie prawdziwy głos. Nie AI. 
Bo radio, tak jak pisanie, to przede wszystkim ludzie.

 Czytam tekst tej autorki i nie dowierzam co w ludziach siedzi! Dziewczyna siedzi godzinami nad tekstem i słyszy - tekst jest za długi to napewno AI. Ale Michalina Nesterenko nie jesteś sama. Ja też piszę teksty czy wiersze i to samo słyszę!

To boli. Bo to nie jest tylko zarzut o tekst. To jest tak, jakby ktoś powiedział: Ciebie tu nie ma. To nie Ty. Jednak ja już nie przejmuję się za bardzo tym - szkoda zdrowia. życzę powodzenia i trzymaj się..

 cytuję słowa autorki  

Sztuczna inteligencja nauczyła się pisać, naśladując literatów i publicystów. Teraz każdy, kto pisze teksty poprawne, zna zasady argumentacji i konwencje, z automatu zostaje oskarżony o AI. Boże broń, jak tekst jest długi, ma przemyślaną konstrukcję i ułożoną argumentację. A jeszcze jak użyje się klasycznej, arystotelesowskiej retorycznej triady to już przekichane.

 A przecież anafory, kontrasty, paralelizmy i świadome operowanie rytmem wypowiedzi to techniki stare jak retoryka. Nie wynalazł ich ChatGPT. Człowiek to zrobił!

 Jak zadbać o swoją twórczość i wewnętrzny spokój?

• Nie przejmuj się powierzchownymi ocenami. Ci, którzy szybko rzucają oskarżenia, często nie czytają uważnie — wolą przypiąć prostą etykietkę. Ich opinie mówią więcej o ich nieufności niż o Twoim warsztacie.
• Skup się na tworzeniu i na tych, którzy naprawdę czytają. Liczy się radość z pisania oraz garstka odbiorców, którzy dostrzegają szczere emocje między wersami.
• Nie rezygnuj z własnego głosu. Nie skracaj tekstów ani nie upraszczaj stylu tylko po to, by komuś udowodnić, że napisał je człowiek.

 

Napisałam to nie tylko za siebie. Napisałam to za każdą z Was, która usłyszała, że jej tekst to na pewno AI.”

 Poranny pożar w elektrociepłowni w Jastrzębiu-Zdroju

Wczoraj rano, przed godziną 7:00, doszło do pożaru na terenie elektrociepłowni w Jastrzębiu-Zdroju.

Jak przekazał rzecznik jastrzębskiej straży pożarnej, mł. bryg. Łukasz Cepiel, ogniem objęty został taśmociąg o długości około 45 metrów. Nie był to jednak pożar płomieniowy.

To ważna informacja, bo taki pożar wygląda inaczej niż klasyczny, otwarty ogień. Najczęściej mamy tu do czynienia z tleniem się materiału — na przykład pyłu węglowego, osadów czy elementów taśmy transportowej. Z zewnątrz może nie być widać dużych płomieni, ale zagrożenie wcale nie jest mniejsze: tlenie potrafi się długo utrzymywać, wydzielać dużo dymu i w sprzyjających warunkach przerodzić się w pożar otwarty.

Dlatego działania strażaków w takich przypadkach zwykle nie kończą się na samym „zlaniu wodą”. Konieczne jest dokładne sprawdzenie całej konstrukcji taśmociągu, odnalezienie wszystkich ognisk tlenia, schłodzenie nagrzanych elementów i upewnienie się, że ogień nie przeniósł się dalej — na przykład wzdłuż instalacji, do sąsiednich urządzeń czy do składowanego materiału.

Dla wielu mieszkańców to miejsce dobrze znane —  często tamtędy przejeżdżam. Elektrociepłownia znajduje się w ruchliwej części miasta, a poranny ruch sprawia, że każda interwencja służb w tym rejonie od razu przyciąga uwagę kierowców i przechodniów.

Dobra wiadomość jest taka, że — jak informuje Urząd Miasta — sytuacja została opanowana, a mieszkańcy Jastrzębia-Zdroju nie muszą obawiać się przerw w dostawie ciepła.

Na ten moment nie ma też informacji, by pożar miał spowodować zagrożenie dla mieszkańców okolicznych osiedli.

 Sobota, 7 listopada. Rynek Główny w Krakowie — miejsce, gdzie ludzie spotykają się na kawę, spacerują z dziećmi i robią zdjęcia. Kojarzy się z radością, nie ze strachem.

A jednak wydarzyło się tam coś, co wstrząsnęło całą Polską. Zginęło sześć niewinnych osób, a kilkanaście zostało rannych. Trudno to pojąć. Trudno uwierzyć, że coś takiego mogło wydarzyć się w naszym kraju, w takim miejscu.

W poniedziałek rano, 9 listopada, dotarła wiadomość o śmierci zamachowca w szpitalu. Nie będzie procesu ani odpowiedzi na pytanie: „dlaczego?”. Pozostaną ból i żałoba rodzin. 

W tej tragicznej historii są jednak ludzie, o których trzeba pamiętać i mówić głośno: dwaj młodzi policjanci — st. post. Jakub Kulik i st. post. Artur Morański.

Pobiegli tam, skąd inni uciekali. Zatrzymali zamachowca. Jakub, choć trafiły go trzy pociski, nie odpuścił. Walczył do końca i obezwładnił napastnika. Dopiero wtedy upadł.

Obaj zostali już wybudzeni ze śpiączki. Jakub nadal jest w ciężkim stanie, ale lekarze walczą o jego zdrowie, a my wszyscy trzymamy za niego kciuki. Stan Artura jest stabilny.

                   To prawdziwi bohaterowie — nie z filmu, lecz z krwi i kości.

Kuba to Jakub Kulik kolega Artura z patrolu W sobotę obaj stanęli naprzeciw uzbrojonego zamachowca w centrum Krakowa Obaj zostali ciężko ranni Obaj ratowali wiele ludzkich istnień
Módlmy się o ich szybki powrót do zdrowia i życia

12 godzin operacji najgroźniejsze przestrzelone płuco, a poza tym rana przestrzałowa ręki Kiedy 27 letni Artur Morański odzyskał przytomność spytał A Kuba żyje

Dziś Kraków milczy. Milczy cała Polska. Zapalamy znicze, wspominamy tych, którzy odeszli, i modlimy się za rannych. Pamiętajmy: dobro zawsze jest silniejsze od zła. Nawet w najciemniejszym dniu są ludzie, którzy bez wahania ryzykują własnym zdrowiem, by ratować innych.

                      Jakubie, Arturze — dziękujemy Wam. Wracajcie do zdrowia.

Zdjęcie internet

 Poniedziałek. Chłodny, taki prawdziwie listopadowy, ale przyjemny. Nie ten, od którego człowiek marznie i narzeka — raczej taki, że aż chce się iść pieszo. I właśnie tak wracałam z pracy: spokojnie, bez pośpiechu. Po całym dniu głowa powoli odpoczywała, a nogi same niosły mnie do domu.

Tuż przed blokiem czekała niespodzianka. Znowu. I znów od tej samej osoby. Nie będę udawać, że mnie to nie wzruszyło, bo wzruszyło. To już nie przypadek — ktoś pamięta o mnie, myśli i chce sprawić mi radość tak po prostu, bez żadnej okazji.

Tym razem dostałam apaszkę: delikatną, jasną, w niebieskie kwiatki. Od razu miałam ochotę ją założyć — i zrobiłam to jeszcze przed wejściem do domu. Wiecie, co jest w takich prezentach najpiękniejsze? Nie sama rzecz, ale to, że ktoś o Tobie pomyślał. Wracasz zmęczona po pracy, a tu czeka na Ciebie coś miłego. I od razu dzień staje się lepszy.

Dziękuję. Naprawdę, z całego serca. Nie musiałaś, a jednak znów to zrobiłaś. I właśnie to jest dla mnie najcenniejsze.

A Wy? Macie taką osobę, która jednym drobnym gestem potrafi poprawić Wam cały poniedziałek? Dajcie znać w komentarzach — jestem bardzo ciekawa.