piątek, listopada 20, 2026

! Wczoraj wypatrzyłam coś takiego w Rossmannie… No i mam dla Was zagadkę! Jak myślicie, co to może być? 

A) Babeczka, którą można zjeść?

 B) Świąteczna ozdoba?

 C) Coś do kąpieli?

 D) A może coś zupełnie innego? 

Przyznaję bez bicia — na pierwszy rzut oka byłam pewna, że to coś słodkiego do kawy! Wygląda i pachnie jak prosto z cukierni… a tu taka niespodzianka! Piszcie w komentarzach, co obstawiacie. Jestem strasznie ciekawa, kto zgadnie!


A dziś Nowe sklepy po remoncie starego „Kłosa” tak mnie kusiły, że po prostu musiałam zobaczyć, co tam się dzieje. Wchodzę — niewinna, z mocnym postanowieniem: „Nic nie kupuję!”.

I wiadomo, jak to się skończyło, prawda? Spotkałam pana, którego znam tylko z widzenia. Zażartowałam, że „muszę coś kupić”, a on na to: może od razu do pracy? Wręczył mi wizytówkę i wspomniał, że być może będą szukać kogoś do zespołu.

Czyli poszłam na zakupy, a wróciłam z ofertą pracy. To dopiero udane zakupy! Kto jeszcze idzie „tylko popatrzeć”, a wraca z torbami, nowym planem na życie i wizytówką? Przyznawać się w komentarzach



 Wczoraj obchodziliśmy  Dzień Zapobiegania Przemocy wobec Dzieci

Dzieciństwo ma smak ciekawości. Pierwszych pytań, pierwszych marzeń, pierwszych „mamo, patrz!”, „tato, zobacz!”. Nie powinno mieć smaku lęku.

A jednak są dzieci, które zamiast beztroski uczą się czujności. Które zamiast mówić o tym, co je boli, milkną. Albo krzyczą, bo nie znają innego sposobu, żeby ktoś wreszcie je usłyszał.

Dziecko rzadko powie wprost: „jest mi źle”. Pokaże to inaczej. Wycofaniem. Złością. Nagłą zmianą. Czasem uśmiechem, który ma przykryć to, czego nie potrafi nazwać.

Dlatego my, dorośli, musimy patrzeć uważniej. Nie przechodzić obok. Nie tłumaczyć sobie, że „to nie nasza sprawa” albo „na pewno przesadzam”.

To, jak traktujemy dziecko dziś, zostaje w nim na lata. Buduje w nim albo poczucie, że świat jest miejscem, w którym można czuć się bezpiecznie, albo przekonanie, że trzeba się przed światem bronić.

Nie każde dziecko poprosi o pomoc. Ale każde dziecko zasługuje na dorosłego, który zauważy.

                                                 Nie odwracajmy wzroku.
                                                       Reagujmy.


Bo dzieciństwo jest tylko jedno. I każde dziecko ma prawo przeżyć je bez strachu, bez bólu i bez przemocy.



Fota i  tekst inspirowany https://mojerad.io

czwartek, listopada 19, 2026

 Dzisiaj nigdzie się nie spieszyłam. Dzień płynął spokojnie i właśnie tego potrzebowałam — bez gonitwy i listy rzeczy do zrobienia. Była kawa, spacer i… no dobrze, przyznam się od razu: ciucholand. Gdy jestem w pobliżu, trudno mi przejść obojętnie! 

Wizyta w ciucholandzie to dla mnie nie zwykłe zakupy, tylko prawdziwe polowanie. Czasem nic nie wpadnie w oko, a czasem trafia się perełka, której nie ma nikt inny. Dziś zdecydowanie miałam szczęście.

Co udało mi się upolować?

1. Bluzka z Linex
Czerwona, prążkowana, z krótkim rękawem — od razu poprawia humor. Zobaczyłam ją na wieszaku i pomyślałam: biorę! Czerwień jesienią? Jasne, że tak. Pięknie ożywia nawet najbardziej szary dzień.

2. Szal — czarny w białe paski
Miękki, długi i idealny, żeby się nim otulić. Czarno-białe paski to klasyka, która pasuje do wszystkiego. A w połączeniu z czerwoną bluzką? Strzał w dziesiątkę! Niby tylko szal, a cała stylizacja od razu wygląda na dopracowaną.

3. Żakiet z Zary
Mała ciekawostka: ten żakiet kupiłam na przykład na Allegro. Klasyczny, czarny, najlepiej wygląda rozpięty. Nie chcę, żeby był sztywny ani „do biura” — ma po prostu luźno leżeć na bluzce i szalu. Tak nosi mi się go najlepiej.

A Wy? Też czasem wpadacie „tylko popatrzeć”, a wychodzicie z prawdziwymi perełkami? Dajcie znać w komentarzach, co ostatnio udało Wam się upolować!


 tak jakoś samo się stało. Zobaczyłam te cudne kwiaty — różowe, takie delikatne, jak z obrazka. I od razu pomyślałam: dla Mamy. Kupiłam je. Nie zastanawiałam się długo, bo serce już wiedziało. Potem zaniosłam je pod krzyż. Położyłam je tam dla Niej. Cichutko, bez wielkich słów.

Bo czasem nie trzeba dużo mówić. Wystarczy kupić kwiaty, pójść, położyć i pomyśleć: Mamo, to dla Ciebie. Pamiętam. Kocham. Tęsknię. I wiecie co? Od razu zrobiło mi się lżej na sercu. Taki spokojny, dobry spacer. Taki spacer po kościele, który zostanie w pamięci na długo.



 Gdy kilka lat temu odradzano mi tę pracę i mówiono, że nie jest dla mnie, od razu się buntowałam. A dziś? Coraz wyraźniej widzę, do czego doprowadziła moja decyzja. 

Wtedy byłam przekonana, że wiem lepiej. Myślałam, że to tylko słowa ludzi, którzy nie znają moich możliwości albo próbują podciąć mi skrzydła. Uparłam się i zamiast na chwilę przystanąć i zastanowić, czy może jest w tych ostrzeżeniach choć odrobina prawdy, zacisnęłam zęby i postawiłam na swoim. Teraz widzę to zupełnie inaczej. Czas potrafi boleśnie, ale i bezlitośnie szczerze zweryfikować nasze wybory. Zamiast satysfakcji pojawiło się zmęczenie. To, co miało być szansą, z czasem zaczęło odbierać mi energię i spokój...

Dopiero po latach zrozumiałam, że tamci ludzie nie chcieli mi dokuczyć. Po prostu widzieli coś, czego ja wtedy nie dostrzegałam — wiedzieli, jak to miejsce działa od środka i jaką cenę można za to zapłacić. Ja byłam jednak tak skupiona na udowadnianiu swojej racji, że nie umiałam tego usłyszeć.

Niełatwo przyznać przed sobą, że popełniło się błąd. Szczególnie jeśli przez długi czas broniło się swojej decyzji jak twierdzy. Dziś wiem, że siła nie polega na trwaniu w czymś za wszelką cenę i poświęcaniu własnego zdrowia czy spokoju. Czasem prawdziwą odwagą jest powiedzieć „dość”, wyciągnąć wnioski i ruszyć dalej — bogatszym o to doświadczenie.

A Wy? Zdarzyło się Wam kiedyś, że po czasie musieliście przyznać rację komuś, kogo wcześniej nie chcieliście słuchać? Napiszcie w komentarzu.


Grafika AI


środa, listopada 18, 2026

Drugie urodziny bratanka minęły w naprawdę miłej, spokojnej atmosferze. I właśnie za to jestem bardzo wdzięczna. Bez stresu, bez pośpiechu i bez niepotrzebnego zamieszania. Po prostu rodzinnie, na luzie i po ludzku.

Brat zrobił kawę — porządną, z ekspresu. Taką, przy której aż chciało się usiąść i jeszcze chwilę pogadać. Kawa od brata zawsze smakuje jakoś inaczej. Bardziej domowo.

Bratowa przygotowała świeże babeczki. Pachnące, mięciutkie w środku i tak ładne, że aż szkoda było je ruszać. Zawsze się zastanawiam, jak ona to robi, że wszystko wychodzi jej tak pysznie. Babeczki były hitem — zniknęły szybciej niż świeczki na torcie.

A dzieci… Tu muszę przyznać, że zrobiło mi się trochę smutno. Dziś trudno o spotkanie, na którym maluchy nie siedzą z telefonami. Nawet dwulatek biegał z telefonem w rączce. Dwulatek! Dopiero co nauczył się dobrze biegać, a już wie, jak obsługiwać ekran.

To chyba jedna z tych smutnych prawd naszych czasów. Kiedyś dzieci biegały za piłką, bawiły się w chowanego i śmiały się na całe gardło. Teraz każde ma swój ekranik, nawet to najmniejsze.

Mimo wszystko było bardzo miło. Najważniejsze, że byliśmy razem i że bratanek świętował swoje drugie urodziny w gronie najbliższych
. Nikt się nie kłócił ani nie denerwował. Była kawa, babeczki, tort i nasz mały solenizant. I pomyślałam sobie, że właśnie takie spokojne, rodzinne urodziny są najlepsze — bez wielkiego hałasu, za to pełne ciepła.

Sto lat, bratanku! Rośnij zdrowo i bądź szczęśliwy. Ciocia Iza zawsze będzie o Tobie pamiętać




wtorek, listopada 17, 2026

 Dziewczyny, często pytacie mnie, co polecam do pielęgnacji twarzy. Oto trzy produkty, które szczególnie lubię i zawsze mam pod ręką na toaletce:

🥇 1. Vichy Liftactiv Specialist 5% Niacinamide
Mój mały luksus. Po nim cera jest gładsza, bardziej promienna i wygląda na wypoczętą. Sięgam po niego, kiedy mam ochotę poczuć się naprawdę zadbana.

🥈 2. Eveline Serum Shot 0,2% Retinol
Mój wieczorny ulubieniec. Używam go na noc, żeby wygładzić skórę i obudzić się z cerą, która wygląda świeżo. Świetny, a do tego niedrogi!

🥉 3. Bielenda Beauty Molecules Serum w kroplach SPF 50
Mój codzienny must-have. Chroni i pielęgnuje, a do tego dobrze sprawdza się pod makijażem i podczas spacerów.

A Wy, który z tych produktów znacie? Dajcie znać w komentarzu, który chciałybyście wypróbować jako pierwszy! 

Wizualizacja AI 

Jak byście się czuli, gdyby ktoś powiedział Wam, że wierzycie w brednie, choć sam wierzył w podobne historie i opowiadał je innym, żeby ich przestraszyć?

Ja poczułam się tak, jakby ktoś najpierw wytrącił mi grunt spod nóg, a potem sam na nim stanął. Najpierw słyszysz: „Nie wierz w to, co piszą w internecie. Same fejki, brednie i wymysły”. Przytakujesz. No tak, przecież wszyscy to powtarzają.

A chwilę później ta sama osoba opowiada Ci historię znalezioną w internecie. O nożownikach. O 60 osobach, które mają zginąć. Bez źródła, bez dowodów — za to tonem, który ma wzbudzić strach. Prawdziwy strach. I siedzisz, zastanawiając się: jak to w końcu jest?

Mam nie wierzyć czy wierzyć? Bredniami są tylko te rzeczy, w które wierzę ja? A jeśli wierzy w nie druga osoba, to nagle stają się prawdą?


Nie chodzi tylko o fejka. Chodzi o sprawiedliwość. Nawet nie o to, czy historia o 60 osobach była prawdziwa. Chodzi o to uczucie, że Tobie nie wolno się pomylić, ale komuś innemu już tak. Nie chcę się kłócić ani udowadniać, kto jest mądrzejszy. Chcę tylko, żeby te same zasady obowiązywały wszystkich.

  • Jeśli nie mamy wierzyć w brednie, to nie wierzmy w nie wszyscy.
  • Jeśli mamy sprawdzać źródła, sprawdzajmy je wszyscy.
  • Jeśli nie chcemy się straszyć, nie straszmy się nawzajem.