Prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie? Czas zweryfikować to przysłowie. 

Mówi się, że prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie. Przez lata powtarzamy to zdanie jak mantrę, wierząc, że najgłębsza weryfikacja relacji następuje wtedy, gdy wali się nam świat. Ostatnio jednak zrozumiałam coś bardzo bolesnego: to przysłowie ma też swoją mroczną, toksyczną drugą stronę

 .Właśnie zamknęłam za sobą drzwi do znajomości, która kosztowała mnie mnóstwo energii. I wiecie co? Czuję ból, ale też ogromną ulgę  Przez długi czas byłam w tej relacji na każde zawołanie. Wspierałam, gdy jej mama umierała w hospicjum. Słuchałam godzinami, gdy zostawił ją facet. Oddawałam swój czas, swoje emocje i swoje serce, próbując być bezpieczną przystanią w jej najgorszym życiowym sztormie. Przeżywałam jej tragedie tak, jakby były moimi własnymi. Wtedy myślałam, że tak właśnie wygląda przyjaźń. Że na tym polega bycie człowiekiem .Dopiero gdy sztorm minął, a w jej życiu znowu zaświeciło słońce, kurtyna opadła. Zrozumiałam, że nigdy nie byłam dla niej przyjaciółką, ani nawet koleżanką.

Byłam darmową infolinią terapeutyczną. Narzędziem do przetrwania kryzysu. Emocjonalnym śmietnikiem, w którym można zostawić cały swój życiowy brud, otrzepać się i pójść dalej, zapominając o zwykłym „dziękuję” .Kiedy „bieda” staje się pretekstem do wykorzystywania Okazuje się, że niektórzy ludzie potrzebują nas tylko w biedzie. Szukają kontaktu wyłącznie wtedy, gdy ich świat rozpada się na kawałki. Karmią się naszą empatią, wysysają energię, a kiedy wychodzą na prostą – znikają. 

W ich nowym, szczęśliwym życiu nie ma już miejsca dla kogoś, kto widział ich w chwilach słabości. Albo co gorsza: nie ma w nich przestrzeni, by wysłuchać, co słychać u nas. To potwornie boli. Pojawia się poczucie oszukania, złość i żal za straconym czasem. Można zacząć wątpić we własną intuicję, a nawet czuć podświadome wyrzuty sumienia, że „zostawia się” kogoś po przejściach .Ale stop. Postawienie granicy to nie egoizm. To akt samoobrony .

Czego nauczyła mnie ta lekcja? 

Zakończenie tej relacji było jedną z najtrudniejszych decyzji, ale też największym dowodem szacunku do samej siebie. Zrozumiałam trzy ważne rzeczy: Nie mam obowiązku ratować innych kosztem własnego zdrowia psychicznego.  Nie jestem profesjonalnym terapeutą ani instytucją charytatywną. Relacja musi być dwukierunkowa. Przyjaźń to wymiana – energii, uwagi i wsparcia. Jeśli działa tylko w jedną stronę, to nie jest przyjaźń, to pasożytnictwo. Prawdziwego przyjaciela poznaje się również po tym, jak reaguje na Twoje szczęście i czy potrafi być przy Tobie, gdy to Ty potrzebujesz uwagi 

.Jeśli masz w swoim otoczeniu kogoś, kto przypomina sobie o Tobie tylko wtedy, gdy potrzebuje się wyżalić – uciekaj. Twoja empatia to piękny dar, ale rezerwuj go dla ludzi, którzy potrafią go docenić i oddać Ci to samo, gdy to Ty będziesz w dołku.

 A jak to wygląda u Was? Czy też musieliście kiedyś zweryfikować swoje znajomości w ten sposób? Gdzie stawiacie granicę między pomaganiem a pozwalaniem na bycie wykorzystywanym? Czekam na Wasze historie w komentarzach.

 Czy Jastrzębie boi się deszczu? Obalamy mit nudnych, szarych dni! 

Znasz to uczucie, kiedy budzisz się w weekend, odsłaniasz rolety z nadzieją na piękne słońce, a tam... ściana deszczu? Niebo ma kolor brudnego chodnika, krople bębnią o parapet, a pierwsza myśl, jaka przychodzi do głowy, to zawinięcie się w kokon z kołdry i przespanie najbliższych dziesięciu godzin. Wycierasz nos, pijesz drugą kawę i myślisz sobie: „No i po planach. W tym mieście w deszcz nie ma co robić”.

 Otóż to błąd! Bo czy Jastrzębie boi się deszczu? Zdecydowanie NIE !Nasze miasto ma w sobie niesamowitą energię, która nie znika tylko dlatego, że nad głowami zebrało się kilka ciemniejszych chmur. Deszczowa pogoda to nie powód do nudy, ale genialny pretekst, żeby odkryć Jastrzębie-Zdrój z zupełnie nowej, przytulnej i fascynującej perspektywy. Zamiast rezygnować z weekendu, rzućmy wyzwanie pogodzie. Zostawcie parasole w przedpokoju i zobaczcie deszczoodporne atrakcje, które rozgrzeją Was od środka! 

Krok w historię i kulturę, gdzie deszcz nie sięga Kiedy na zewnątrz kapie, idealnym schronieniem stają się miejsca z duszą i klimatem.

 Nasze lokalne instytucje to nie są nudne, zakurzone sale. To przestrzenie pełne pasji, gdzie ukryjesz się przed ulewą, a przy okazji nakarmisz głowę czymś absolutnie wyjątkowym. 

Carbonarium w Łaźni Moszczenica: Absolutny hit i duma naszego miasta! Jeśli jeszcze tam nie byliście, deszczowy dzień to idealny moment. Ta interaktywna wystawa o węglu i historii Jastrzębia wciąga bez reszty na długie godziny. Gwarantuję, że zapomnicie o Bożym świecie i o tym, że na zewnątrz w ogóle pada.

Kino i kultura w MOK: Zapach kinowego popcornu, gasnące światła i wielkie emocje na ekranie. Miejski Ośrodek Kultury (lub seans w Kinie Centrum) to genialny azyl. Dobry film potrafi przenieść w zupełnie inny świat i totalnie odciąć od szarej rzeczywistości za oknem.

Niezawodna „Laguna”: Kryta pływalnia to zawsze dobry pomysł, niezależnie od tego, czy chcesz zrobić solidny trening, popluskać się z dzieciakami, czy po prostu porządnie wygrzać.

Strefa relaksu i sauny: Nic tak nie poprawia humoru w ponury dzień jak gorąca sauna albo chwila świętego spokoju w jacuzzi. Kiedy na zewnątrz szaleje chłód i wilgoć, Ty fundujesz swojemu ciału potężny zastrzyk czystej endorfiny.

Lokalne kawiarnie i restauracje: To idealny moment na ucieczkę do ulubionego lokalu w Jastrzębiu. Zamów pyszne, gęste ciasto, aromatyczną kawę albo rozgrzewającą herbatę z imbirem i miodem. Zabierz ze sobą genialną książkę, planszówki albo – co najlepsze – bliską osobę, z którą od wieków nie miałeś czasu pogadać bez pośpiechu i zerkania na zegarek.

Pogoda to tylko stan umysłu! 

Jastrzębie nie zwalnia tempa przez trochę wody z nieba. Zamiast narzekać na aurę, zróbmy z tego dnia małą, miejską przygodę. Czasem najfajniejsze wspomnienia rodzą się właśnie wtedy, gdy plany biorą w łeb, a my musimy improwizować. Wychodzimy z domów? Do zobaczenia na mieście!

 Perfumy, które zostają w pamięci. Nie tylko na skórze

Są zapachy, które znikają po godzinie. I są takie, które wracają po latach razem ze wspomnienie człowieka, miejsca albo jednego wieczoru. Właśnie dlatego perfumy są czymś więcej niż kosmetykiem To emocje zamknięte w małym flakonie.

Czasem wystarczy jeden aromat, żeby przypomnieć sobie:

• pierwszy spacer z kimś ważnym
• dom babci
• wakacje nad morzem
• swoją dawną pewność siebie

Zapach działa szybciej niż zdjęcie czy piosenka. Dociera prosto do emocji. Dlatego wiele kobiet nie szuka dziś „modnych perfum”. Szukają zapachu, w którym będą czuły się sobą. Dużo osób myśli, że piękny zapach musi kosztować fortunę.

Nie musi. Liczy się to, jak perfumy układają się na twojej skórze i czy dobrze się w nich czujesz.

Delikatne i kobiece propozycje:

• Chanel Coco Mademoiselle
• My Burberry Blush
• YSL Libre

Każdy z tych zapachów daje trochę inne emocje.

Coco Mademoiselle kojarzy się z elegancją i spokojną pewnością siebie.
Libre daje mocniejszy charakter.
My Burberry Blush jest lekki, miękki i romantyczny.

Jak znaleźć perfumy dla siebie

Nie kupuj zapachu tylko dlatego, że jest popularny.

Zadaj sobie kilka prostych pytań:

• Chcesz pachnieć świeżo czy ciepło?
• Lubisz wanilię, kwiaty czy drewno?
• Szukasz zapachu do pracy czy na wieczór?
• Chcesz zwracać uwagę czy dawać subtelny efekt?

Testuj perfumy na skórze.
Nie na papierku.

Polecam te wyjątkowe perfumy  CACHAREL NOA EDT 50ML

Po 15 minutach zapach zaczyna pokazywać swój prawdziwy charakter.

Niektóre perfumy pomagają poczuć się kobieco. Inne uspokajają. Są też takie, które dodają odwagi przed ważnym spotkaniem.

 Kiedy brak kontaktu staje się jedynym ratunkiem przed wieczną wojną

Czy znasz ten schemat? Dzwonisz albo odpisujesz na wiadomość z najlepszymi intencjami lub np w pracy Chcesz, żeby było dobrze. Ale po kilku zdaniach atmosfera gęstnieje, a rozmowa zamienia się w pole bitwy. I tak jest za każdym razem. W pewnym momencie trzeba przestać wierzyć, że 'tym razem będzie inaczej'. Niektóre relacje wchodzą w tak toksyczne tory, że każda wymiana zdań przynosi tylko ból i złość. Ucięcie kontaktu w takiej sytuacji to nie egoizm ani nienawiść. To instynkt samozachowawczy. Czasem jedynym sposobem, by okazać szacunek sobie – a nawet drugiej stronie – jest wycofanie się. Nie da się zbudować mostu, gdy ktoś z drugiej strony rzuca w Ciebie kamieniami.

Wielu ludzi myli brak kontaktu z dojrzałością z tzw. 'cichymi dniami' czy karaniem milczeniem. To jednak dwie zupełnie różne sprawy. Karanie milczeniem to forma manipulacji, mająca na celu wymuszenie zmiany zachowania. Z kolei świadome ograniczenie kontaktu z kimś, z kim każda rozmowa kończy się kłótnią, to wyznaczenie granicy. Nie robisz tego, aby ich ukarać. Robisz to, aby chronić siebie.

Najgorsze w ciągłych kłótniach jest to, że zawsze masz nadzieję. Ta złudna myśl przed każdą rozmową: 'Dzisiaj porozmawiamy normalnie'. A potem wystarczy jedno słowo i znów stoisz w samym środku pożaru. Jeśli kontakt z kimś wymaga od Ciebie ciągłego zakładania kamizelki kuloodpornej, to nie jest relacja. To raczej poligon. Czasami odcięcie pępowiny pełnej pretensji to jedyny sposób, by w końcu zacząć oddychać.

 Spotkanie z Cyberprzestępczością

Myślisz, że Ciebie to nie dotyczy? Też tak myślałam. Przecież nie klikam w linki o „paczkach zatrzymanych przez celników”, nie dopłacam 1,50 zł do faktury za prąd i nie rozmawiam z „konsultantami bankowymi” z dziwnym akcentem. A jednak wzięłam notes i poszłam na spotkanie z ludźmi, którzy na co dzień ścigają cyfrowych bandytów.  Bo uświadomiłem sobie, że w sieci wszyscy jesteśmy o krok od katastrofy .

Pierwszy dzień warsztatów z cyberprzestępczości zostawił we mnie mnóstwo skrajnych emocji – od totalnego szoku, przez lekki niepokój, aż po ogromną fascynację. To nie było nudne klepanie regułek z prezentacji. Warsztaty trwają aż 3 dni, a prowadzi je młody chłopak – student kierunku związanego z cyberbezpieczeństwem. Ta perspektywa zmienia wszystko. Słucha się go niesamowicie, bo mówi naszym językiem, zna najnowsze trendy i doskonale wie, jak wygląda cyfrowe życie od kulis. Zamiast teorii dostaliśmy potężną dawkę realizmu, która uświadomiła mi, jak bardzo jesteśmy wystawieni na strzał w sieci.

Emocjonalne uderzenie z pierwszego dnia Szok i niedowierzanie: Przeanalizowaliśmy realne przykłady ataków Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości i to, z jaką łatwością oszuści potrafią zmanipulować człowieka. Kiedy prowadzący pokazał, jak działają zaawansowane techniki socjotechniczne, poczułam gęsią skórkę. : Zrozumiałam, że moje "silne hasła" i pewność siebie w sieci to iluzja. Tematy, które rozłożyliśmy na czynniki pierwsze Socjotechnika i phishing: Jak oszuści podszywają się pod banki, kurierów czy znajomych, grając na naszych emocjach i pośpiechu .

Ciemna strona internetu:

 Krótki wgląd w to, jak handluje się skradzionymi danymi i jak łatwo można kupić gotowe narzędzia do ataków. Prywatność, która nie istnieje: Student pokazał nam, ile informacji o sobie zostawiamy w social mediach i jak łatwo ułożyć z nich idealny profil ofiary.  Dzisiaj złodziej siedzi w wygodnym fotelu, pije kawę i używa sztucznej inteligencji, żeby ukraść Twoją tożsamość. To nie są amatorzy.

 Co czeka nas przez kolejne 2 dni? 

Dzień 2: Praktyczna obrona: Prowadzący obiecał pokazać nam, jak krok po kroku zabezpieczyć swoje konta, smartfony i komputery.

 Dzień 3: Reagowanie w kryzysie: Nauczymy się, co robić, gdy mleko już się rozleje – gdzie zgłaszać incydenty, jak zabezpieczać dowody i jak nie dać się ponieść panice. 

                                    Wyszłam z sali z głową pełną myśli,

 To dopiero początek, a ja już czuję, że te 3 dni totalnie zmienią moje podejście do bezpieczeństwa w sieci .

w nawiązaniu do postu chciałam przekazać krótką informację  Podczas dzisiejszych działań  P. Mateusz  który specjalizuje się w obszarze cyberprzestępczości, przekazał mi oficjalną pochwałę dotyczącą mojej wiedzy i znajomości procedur w tym zakresie 

Czy Waszym zdaniem takie warsztaty powinny być obowiązkowe w każdej szkole i firmie?

 Ten Moment, Gdy Zamykasz Drzwi Biura i Widzisz Znajomą Twarz 

Znasz to uczucie? Zegarek pokazuje 18:30. Za Tobą osiem godzin w pracy wszystko pęka w szwach, a szef dołożył pilne zadanie na jutro rano. Wychodzisz z korporacyjnego szklanego piekła. Jedyne, o czym marzysz, to rzucić torbę w kąt i gapić się w sufit. I wtedy dostajesz SMS: „Jestem na miejscu. Stolik z tyłu. Zamówiłem już dla nas frytki”.  Nagle całe napięcie z karku zaczyna powoli schodzić. 

Dlaczego Terapia Przyjacielem Działa Najlepiej 

Wracanie do pustego mieszkania po koszmarnym dniu to pułapka. Zaczynasz w głowie analizować każdą rozmowę i każdy mail. Przeżuwasz stres na nowo. Spotkanie z kimś, kto zna Cię od lat, działa jak natychmiastowy reset .Zero masek. Przyjacielowi nie musisz imponować. Nie musisz mówić, że „projekt idzie świetnie”, gdy wszystko się sypie. Bezpieczny wentyl. Możesz przeklinać, narzekać albo po prostu milczeć. On to rozumie. 

Perspektywa. Kiedy Ty widzisz koniec świata, on przypomina Ci, że to tylko głupia praca .Magia Małych Rzeczy Siadacie w Waszej ulubionej, głośnej knajpie. Wokół tętni życie, ale przy Waszym stoliku czas zwalnia. Rozmawiacie o pierdołach. Przypominacie sobie wakacje sprzed pięciu lat. Śmiejecie się z memów, które krążą w sieci .W połowie wieczoru łapiesz się na tym, że od godziny nie pomyślałeś o pracy. Twoja głowa wraca na właściwe tory. Przypominasz sobie, kim jesteś poza mailem służbowym. 

Żyjemy w świecie, gdzie ciągle musimy być „jacyś”. W pracy profesjonalni, w social mediach szczęśliwi. Prawdziwa przyjaźń to luksus bycia zmęczonym, marudnym i autentycznym. To świadomość, że ktoś akceptuje Cię z podkrążonymi oczami i brakiem energii. Kiedy wieczorem wracasz do domu, świat wcale się nie zmienił. Problemy w pracy nadal tam są. 

Ale Ty masz już inną siłę, żeby się z nimi zmierzyć. Masz pełną baterię .Doceniajcie tych ludzi, którzy potrafią uratować nawet najgorszy dzień

 Dziś na obiad mam klasykę, coś, co naprawdę przypomina mi dom. Na patelni smaży się soczysta pierś z kurczaka, obok gotują się ziemniaki, a do tego chrupiąca surówka z kiszonej kapusty. Prosto, ciepło i bez zbędnych udawania.

Uwielbiam takie jedzenie po długim, męczącym dniu. Nie chodzi o to, żeby wszystko było idealne. Chodzi o ten moment, kiedy siadasz przy stole i w końcu możesz odetchnąć. Zapach smażonego kurczaka wypełnia całą kuchnię, para unosząca się z garnka i smak, który przywołuje wspomnienia z rodzinnego domu.

Kiszona kapusta to prawdziwa gwiazda tego dania. Jest kwaśna, świeża i świetnie równoważy smak mięsa i ziemniaków. Taki obiad nie musi wyglądać jak z restauracji. Ważne, żeby był smaczny, ciepły i przygotowany z sercem.

A co ty dzisiaj wrzucasz na talerz?

 Tydzień Bibliotek to doskonała okazja, by celebrować nie tylko same instytucje, ale przede wszystkim nas – czytelników. Najnowszy raport Biblioteki Narodowej przyniósł nam długo oczekiwaną wiadomość: czytelnictwo w Polsce nie tylko przestało spadać, ale zaczyna się stabilizować. Aż 43% z nas przyznało, że przeczytało przynajmniej jedną książkę w ciągu ostatniego roku.

Największe zaskoczenie pochodzi od najmłodszych badanych (15–24 lata). Choć często mówi się, że młodzi ludzie żyją tylko w świecie krótkich filmików, to właśnie oni są najbardziej zapalonymi czytelnikami. Aż 18% nastolatków czyta rocznie 7 lub więcej książek! Widać tu ogromny wpływ trendów takich jak BookTok czy Bookstagram. Książka stała się dla młodych ludzi nie tylko elementem stylu życia, ale także sposobem na wyrażenie siebie i ważnym tematem do rozmów z rówieśnikami. Czytanie znów jest „cool”.

 

 Co najchętniej zabieramy do domów z bibliotecznych półek?

 Polski kryminał ma się świetnie: Remigiusz Mróz wciąż króluje w rankingach, a my niezmiennie uwielbiamy dreszczyk emocji i szybkie tempo akcji.

 Literatura Young Adult: to ona napędza statystyki młodych czytelników. Emocjonalne historie, które poruszają problemy dorastania, to absolutny hit ostatnich miesięcy. Klasyka w nowym wydaniu: dzięki głośnym ekranizacjom (jak „Znachor” czy „Chłopi”) wielu z nas wróciło do literatury klasycznej, odkrywając ją na nowo, bez szkolnego przymusu.

 Tydzień Bibliotek pod hasłem „Biblioteka – miejsce na czasie” doskonale wpisuje się w to, jak zmieniają się nasze nawyki. Coraz częściej biblioteka staje się nowoczesnym centrum kultury, gdzie przychodzimy na warsztaty, spotkania autorskie czy po prostu, aby popracować w ciszy.

A Ty? Jesteś w tych 43%, czy może planujesz dołączyć do tego grona właśnie w tym miesiącu? Napisz w komentarzu, co ostatnio wpadło Ci w ręce!

 Miało być zupełnie inaczej.

 Kiedy po raz pierwszy przekraczała próg tego ośrodka, w głowie miała obraz nowego początku. Myślała: „Będzie fajnie. W końcu znajdzie swoje miejsce, będzie miała kontakt z ludźmi, wyjdzie z czterech ścian”. Chciała tego tak bardzo, że nie słuchała ostrzeżeń.

 Rodzina mówiła jej wprost: „Odpuść sobie. Nie pasujesz tam, jesteś na to za zdrowa, będziesz się męczyć”. Wtedy myślała, że to tylko czarnowidztwo. Przecież tak bardzo chciała chodzić, działać, być częścią czegoś większego. I chodzi. Ale dzisiaj każdy krok w stronę tego budynku waży tonę. Rzeczywistość uderzyła ją prosto w twarz. To nie jest bezpieczna przystań. To miejsce, w którym codziennie musi zaciskać zęby. Uczestnicy jej dokuczają – może widzą w niej kogoś obcego? 

Może jej „zdrowość” ich drażni? Z kolei instruktorzy… oni nie widzą różnicy. Traktują ją jak każdego innego, bez cienia zrozumienia, że jej sytuacja jest inna, że ona czuję i widzę więcej. Czuje się tam jak w pułapce. Każdego ranka budzi się z jedną myślą: „Chce się stąd wyrwać”. Chce uciec, zamknąć te drzwi i nigdy nie oglądać się za siebie.

 Ale nie może. Zatrzasnęły się nade nią dwa rygle. Pierwszym jest brak pracy – ta brutalna rzeczywistość, która nie daje jej  wyboru i zmusza do szukania ratunku tam, gdzie go nie ma. Drugim jest presja reszty rodziny. Tej części, która uważa, że „tak trzeba”, że „powinna być wdzięczna”. Oni nie widzą jej łez, widzą tylko rozwiązanie problemu, którym dla nich jest

Stoi w rozkroku między tym, co musi  a tym, co jej  powoli zabija od środka. Jej  pasja, jej precyzja i to „kropkowanie”, które tak kocha, to teraz jej jedyny wentyl bezpieczeństwa. Tylko tam, w świecie kropek, jest wolna. Tam nikt jej  nie dokucza, nikt jej nie ocenia. Tam ona decyduję, gdzie postawię kolejny krok.

 Dzisiaj chciałam pokazać Wam coś, co zajmuje mi ostatnio każdą wolną chwilę. To nie jest zwykłe rysowanie. To proces, który uczy pokory

Widzicie te małe punkty? Jeden, drugi, setny, tysięczny. Ta technika nazywa się dotwork, czyli kropkowanie. Tutaj nie ma drogi na skróty. Nie da się machnąć pędzlem i zamalować tła w sekundę. Każdy cień, każda linia i każda tekstura, którą tu widzicie, powstała z pojedynczych uderzeń.

Często pytacie mnie, po co tyle zachodu? 

Przecież to wymaga morderczej precyzji i niemal nadludzkiej cierpliwości. Odpowiedź jest prosta: dla tego efektu. Kropka daje głębię, której nie podrobi żadna inna technika. Tworzy coś organicznego, żywego, a jednocześnie niesamowicie surowego. Ale dla mnie to coś więcej niż technika. To rodzaj medytacji. Kiedy siadam do zamówienia, świat zewnętrzny przestaje istnieć. Liczy się tylko ten ułamek sekundy, w którym tusz dotyka papieru.

 W każdą taką pracę wkładam godziny swojego czasu, skupienia i – nie boję się tego powiedzieć – kawałek swojej duszy. Robię to na zamówienie, bo wierzę, że przedmioty, którymi się otaczamy, powinny mieć historię. A ta historia jest pisana powoli. 

Jeśli szukacie czegoś, co nie powstało na taśmie produkcyjnej, ale wyłoniło się z tysięcy uważnych ruchów ręki – to właśnie to.

 Niedziela idealna nie istn... a jednak! Zobaczcie, jak łapiemy słońce i dobrą energię w Parku Zdrojowym. „Kulturalny Open Space” w ramach XXIII Ogólnopolskiego Tygodnia Bibliotek zamienił park w strefę naturalnego chilloutu, warsztatów i plenerowego czytania.

 Serdeczne gratulacje dla Miejskiej Biblioteki Publicznej za stworzenie tak wyjątkowej i spokojnej przestrzeni! Muszę Wam się jednak do czegoś przyznać... Wpadłam tam tylko na chwilę. Chciałam pooglądać, trochę posiedzieć, nacieszyć oczy klimatem. Ale jak zobaczyłam, że rozdają książki za darmo, to serce mola książkowego wygrało z rozsądkiem. Zabrałam naręcze tomów i ruszyłam przed siebie. Prawdziwa zabawa zaczęła się, gdy szłam do sklepu po reklamówkę, żeby jakoś to wszystko ogarnąć. Grupa młodzieży mijała mnie, wymieniając porozumiewawcze spojrzenia i wybuchając śmiechem. I wiecie co? Śmiałam się razem z nimi! Trudno było zachować powagę, kiedy pod pachą miałam upchnięte aż sześć książek, które ledwo dawałam radę utrzymać. To się nazywa udane polowanie!

 Co to właściwie jest „Open Space”?

 W kontekście wydarzeń kulturalnych (takich jak to w Parku Zdrojowym), Open Space (z ang. otwarta przestrzeń) oznacza:

•  Brak barier: Wydarzenie odbywa się na świeżym powietrzu, bez biletów, płotów czy sztywnych ram.
•  Swobodę ruchu: Możesz wejść, wyjść, przysiąść na trawie lub leżaku w dowolnym momencie.
•  Interakcję: To miejsce, gdzie granica między „artystą/organizatorem” a „widzem” zaciera się – każdy może wziąć udział w warsztatach, poczytać czy po prostu pogadać. 
• Elastyczność: Przestrzeń jest tak zaprojektowana, by każdy znalazł kąt dla siebie – od głośnych zabaw po cichy kącik z książką.

A Wy? Też potraficie stracić głowę dla książek i wyjść z taką naręczem, że ludzie się za Wami oglądają? 

tło robione przez ai

 To nie jest kolejna opowieść o kimś, kto „przesadził z drinkiem”. To moment, w którym granica między rzeczywistością a koszmarem przestaje istnieć. Kiedy umysł staje się więzieniem

 Wyobraź sobie, że Twój własny dom nagle staje się obcy. Ściany szepczą Twoje imię, a w cieniu przedpokoju czai się ktoś, kto chce Cię skrzywdzić. To nie jest film – dla osoby w psychozie alkoholowej to brutalna i jedyna prawda. Co czuje człowiek „po drugiej stronie” ?

• Paraliżujący strach: To nie jest niepokój, to pierwotna panika przed niebezpieczeństwem, którego nikt inny nie widzi.
•  Osamotnienie: Nikt mu nie wierzy, co tylko potęguje poczucie, że cały świat spiskuje przeciwko niemu. Chaos zmysłów:
•  Głosy w głowie są tak realne, jak rozmowa z przyjacielem przy stole 
• Utrata kontroli: Umysł odmawia posłuszeństwa, a ciało reaguje ucieczką lub agresją obronną.  

Dlaczego to tak bardzo boli bliskich? 

Patrzenie na kogoś, kogo kochasz, a kto nagle patrzy na Ciebie z nienawiścią lub przerażeniem, rozdziera serce. Widzisz w jego oczach obcego człowieka. Pamiętaj jednak: to mówi choroba, nie on. To nie „wybryk”, to wołanie o ratunek Psychoza to sygnał, że organizm osiągnął punkt krytyczny. Chemia mózgu została zniszczona przez toksyny, a nagłe odstawienie lub wielodniowy ciąg wywołały burzę, której nie da się przeczekać pod kocem. 

• Bądź obok, ale dbaj o bezpieczeństwo.
•  Nie kłóć się z jego wizjami – dla niego one istnieją.
•  Działaj szybko. Profesjonalna pomoc medyczna to jedyna droga, by sprowadzić go z powrotem na ziemię.

Jeśli masz kogoś takiego i chcesz pomóc - warto sięgnąć po tę książkę Psychoza czy opętanie

Źródło  FB

O „Głosie, który nie istnieje, ale mówi prawdę”.

 

Moja szuflada pękała w szwach. Bałam się, że , że te wszystkie moje teksty które pisałam nocami, nigdy nie zostaną usłyszane, bo... nie gram na gitarze i nie mam głosu jak diwa. Wtedy poznałam Suno AI. Pamiętam te  drżenie rąk, gdy klikałam  „Generate”. To był szok , kiedy nagle z głośników popłynęła moja radość mój ból ubrany  w muzykę.

 

Teraz poznałam AnQa Songwriter,  która udowodniła, że w dzisiejszych czasach wrażliwość jest ważniejsza niż warsztat wokalny. To, co robi, to rewolucja dla wszystkich „ludzi z szufladą”.  Jej piosenki nie brzmią jak radiowe hity z drogich studiów. Mają w sobie pewną „surowość” AI, która paradoksalnie pasuje do jej bolesnych, szczerych tekstów o depresji, walce i nadziei. 

 Anna nie próbuje udawać kogoś, kim nie jest. Nie nagrywa teledysków, na których udaje, że śpiewa. Pokazuje siebie – kobietę z telefonem, która po prostu chce, żeby świat usłyszał jej słowa. 

 

To nie jest tak, że ona klika raz i ma hit. Sama przyznaje, że generuje dziesiątki wersji, zanim poczuje, że „ten” głos i „ta” melodia oddają to, co miała w głowie. To żmudna praca redakcyjna.  Chce pokazać, że technologia może służyć poezji. Dla niej AI to „proteza” dla kogoś, kto ma duszę artysty, ale nie ma aparatu mowy do śpiewania. 

„Jeśli masz w szufladzie choć jedno zdanie, które boisz się wypowiedzieć – przestań czekać na gitarzystę. Zacznij tworzyć dziś”.

                                                            Moja piosenka z AI                    AnQa Songwriter