Do mojego życia wkracza rehabilitacja. Dwa razy w tygodniu — regularnie, spokojnie, dla siebie.

Wracam! Po dłuższej przerwie… 🤎 W moim życiu zaczyna się coś naprawdę pięknego — rehabilitacja, dwa razy w tygodniu. Dla siebie, dla zdrowia i lepszego samopoczucia.

Żeby było mi raźniej, na zajęcia wybrałam mój ulubiony dres z Migotki — brązowy, w białe groszki. Miękki, wygodny, taki naprawdę mój. Wierzę, że kiedy dobrze czujemy się w tym, co mamy na sobie, ćwiczy się jakoś przyjemniej.

Dziękuję, że jesteście. I że mogę do Was wrócić.

Wizualizacja AI zdjęcie+ ciuchy moje

 Nawet Radio Kolor korzysta z AI. I dobrze.

Zobaczyłam wczoraj post Radia Kolor 103 FM. Kampania „Prawdziwe głosy. Prawdziwe emocje. Ludzka inteligencja”. I pomyślałam: dokładnie to samo.

Oni piszą, że sami korzystają z AI. Ale wierzą, że AI powinna wspierać człowieka, a nie go zastępować. Bo żadna sztuczna inteligencja nie zastąpi prawdziwej osobowości i emocji, które sprawiają, że radio ma duszę.

I ja się z tym zgadzam w stu procentach. Bo ja też korzystam z AI. Czasem przeoczę coś. Czasem nie wiem, gdzie postawić przecinek. Uczę się pogrubień, uczę się pisać poprawnie z interpunkcją. Uczę się od AI i od innych. Ale to nie znaczy, że to nie ja piszę. Pomysł jest mój. Emocje są moje. Decyzja, co zostaje w tekście, a co wyrzucam, jest moja.

AI mi tylko pomaga, żeby ten tekst był czytelny. Jak czerwona linijka w zeszycie. Jak koleżanka, która sprawdzi, czy nie ma literówki. A prawdziwy głos? Prawdziwe emocje? To jestem ja.

Dziś o 16-tej mam swoją taneczną audycję. I tam też będzie prawdziwy głos. Nie AI. 
Bo radio, tak jak pisanie, to przede wszystkim ludzie.

 Czytam tekst tej autorki i nie dowierzam co w ludziach siedzi! Dziewczyna siedzi godzinami nad tekstem i słyszy - tekst jest za długi to napewno AI. Ale Michalina Nesterenko nie jesteś sama. Ja też piszę teksty czy wiersze i to samo słyszę!

To boli. Bo to nie jest tylko zarzut o tekst. To jest tak, jakby ktoś powiedział: Ciebie tu nie ma. To nie Ty. Jednak ja już nie przejmuję się za bardzo tym - szkoda zdrowia. życzę powodzenia i trzymaj się..

 cytuję słowa autorki  

Sztuczna inteligencja nauczyła się pisać, naśladując literatów i publicystów. Teraz każdy, kto pisze teksty poprawne, zna zasady argumentacji i konwencje, z automatu zostaje oskarżony o AI. Boże broń, jak tekst jest długi, ma przemyślaną konstrukcję i ułożoną argumentację. A jeszcze jak użyje się klasycznej, arystotelesowskiej retorycznej triady to już przekichane.

 A przecież anafory, kontrasty, paralelizmy i świadome operowanie rytmem wypowiedzi to techniki stare jak retoryka. Nie wynalazł ich ChatGPT. Człowiek to zrobił!

 Jak zadbać o swoją twórczość i wewnętrzny spokój?

• Nie przejmuj się powierzchownymi ocenami. Ci, którzy szybko rzucają oskarżenia, często nie czytają uważnie — wolą przypiąć prostą etykietkę. Ich opinie mówią więcej o ich nieufności niż o Twoim warsztacie.
• Skup się na tworzeniu i na tych, którzy naprawdę czytają. Liczy się radość z pisania oraz garstka odbiorców, którzy dostrzegają szczere emocje między wersami.
• Nie rezygnuj z własnego głosu. Nie skracaj tekstów ani nie upraszczaj stylu tylko po to, by komuś udowodnić, że napisał je człowiek.

 

Napisałam to nie tylko za siebie. Napisałam to za każdą z Was, która usłyszała, że jej tekst to na pewno AI.”

 Poranny pożar w elektrociepłowni w Jastrzębiu-Zdroju

Wczoraj rano, przed godziną 7:00, doszło do pożaru na terenie elektrociepłowni w Jastrzębiu-Zdroju.

Jak przekazał rzecznik jastrzębskiej straży pożarnej, mł. bryg. Łukasz Cepiel, ogniem objęty został taśmociąg o długości około 45 metrów. Nie był to jednak pożar płomieniowy.

To ważna informacja, bo taki pożar wygląda inaczej niż klasyczny, otwarty ogień. Najczęściej mamy tu do czynienia z tleniem się materiału — na przykład pyłu węglowego, osadów czy elementów taśmy transportowej. Z zewnątrz może nie być widać dużych płomieni, ale zagrożenie wcale nie jest mniejsze: tlenie potrafi się długo utrzymywać, wydzielać dużo dymu i w sprzyjających warunkach przerodzić się w pożar otwarty.

Dlatego działania strażaków w takich przypadkach zwykle nie kończą się na samym „zlaniu wodą”. Konieczne jest dokładne sprawdzenie całej konstrukcji taśmociągu, odnalezienie wszystkich ognisk tlenia, schłodzenie nagrzanych elementów i upewnienie się, że ogień nie przeniósł się dalej — na przykład wzdłuż instalacji, do sąsiednich urządzeń czy do składowanego materiału.

Dla wielu mieszkańców to miejsce dobrze znane —  często tamtędy przejeżdżam. Elektrociepłownia znajduje się w ruchliwej części miasta, a poranny ruch sprawia, że każda interwencja służb w tym rejonie od razu przyciąga uwagę kierowców i przechodniów.

Dobra wiadomość jest taka, że — jak informuje Urząd Miasta — sytuacja została opanowana, a mieszkańcy Jastrzębia-Zdroju nie muszą obawiać się przerw w dostawie ciepła.

Na ten moment nie ma też informacji, by pożar miał spowodować zagrożenie dla mieszkańców okolicznych osiedli.

 Sobota, 7 listopada. Rynek Główny w Krakowie — miejsce, gdzie ludzie spotykają się na kawę, spacerują z dziećmi i robią zdjęcia. Kojarzy się z radością, nie ze strachem.

A jednak wydarzyło się tam coś, co wstrząsnęło całą Polską. Zginęło sześć niewinnych osób, a kilkanaście zostało rannych. Trudno to pojąć. Trudno uwierzyć, że coś takiego mogło wydarzyć się w naszym kraju, w takim miejscu.

W poniedziałek rano, 9 listopada, dotarła wiadomość o śmierci zamachowca w szpitalu. Nie będzie procesu ani odpowiedzi na pytanie: „dlaczego?”. Pozostaną ból i żałoba rodzin. 

W tej tragicznej historii są jednak ludzie, o których trzeba pamiętać i mówić głośno: dwaj młodzi policjanci — st. post. Jakub Kulik i st. post. Artur Morański.

Pobiegli tam, skąd inni uciekali. Zatrzymali zamachowca. Jakub, choć trafiły go trzy pociski, nie odpuścił. Walczył do końca i obezwładnił napastnika. Dopiero wtedy upadł.

Obaj zostali już wybudzeni ze śpiączki. Jakub nadal jest w ciężkim stanie, ale lekarze walczą o jego zdrowie, a my wszyscy trzymamy za niego kciuki. Stan Artura jest stabilny.

                   To prawdziwi bohaterowie — nie z filmu, lecz z krwi i kości.

Kuba to Jakub Kulik kolega Artura z patrolu W sobotę obaj stanęli naprzeciw uzbrojonego zamachowca w centrum Krakowa Obaj zostali ciężko ranni Obaj ratowali wiele ludzkich istnień
Módlmy się o ich szybki powrót do zdrowia i życia

12 godzin operacji najgroźniejsze przestrzelone płuco, a poza tym rana przestrzałowa ręki Kiedy 27 letni Artur Morański odzyskał przytomność spytał A Kuba żyje

Dziś Kraków milczy. Milczy cała Polska. Zapalamy znicze, wspominamy tych, którzy odeszli, i modlimy się za rannych. Pamiętajmy: dobro zawsze jest silniejsze od zła. Nawet w najciemniejszym dniu są ludzie, którzy bez wahania ryzykują własnym zdrowiem, by ratować innych.

                      Jakubie, Arturze — dziękujemy Wam. Wracajcie do zdrowia.

Zdjęcie internet

 Poniedziałek. Chłodny, taki prawdziwie listopadowy, ale przyjemny. Nie ten, od którego człowiek marznie i narzeka — raczej taki, że aż chce się iść pieszo. I właśnie tak wracałam z pracy: spokojnie, bez pośpiechu. Po całym dniu głowa powoli odpoczywała, a nogi same niosły mnie do domu.

Tuż przed blokiem czekała niespodzianka. Znowu. I znów od tej samej osoby. Nie będę udawać, że mnie to nie wzruszyło, bo wzruszyło. To już nie przypadek — ktoś pamięta o mnie, myśli i chce sprawić mi radość tak po prostu, bez żadnej okazji.

Tym razem dostałam apaszkę: delikatną, jasną, w niebieskie kwiatki. Od razu miałam ochotę ją założyć — i zrobiłam to jeszcze przed wejściem do domu. Wiecie, co jest w takich prezentach najpiękniejsze? Nie sama rzecz, ale to, że ktoś o Tobie pomyślał. Wracasz zmęczona po pracy, a tu czeka na Ciebie coś miłego. I od razu dzień staje się lepszy.

Dziękuję. Naprawdę, z całego serca. Nie musiałaś, a jednak znów to zrobiłaś. I właśnie to jest dla mnie najcenniejsze.

A Wy? Macie taką osobę, która jednym drobnym gestem potrafi poprawić Wam cały poniedziałek? Dajcie znać w komentarzach — jestem bardzo ciekawa.

 Mam nosa do łowów w ciucholandzie? Oto 3 zasady, które naprawdę się sprawdzają

Czasem słyszę, że mam nosa do perełek z ciucholandu. „Jak ty to robisz?” — pytacie. Już mówię.

To nie kwestia szczęścia. Nie wchodzę do sklepu i nie znajduję od razu wszystkiego, czego szukam. Zdarzają mi się też wyprawy z pustymi rękami — i to zupełnie normalne. Przez lata wypracowałam jednak trzy zasady, których się trzymam. To właśnie one robią różnicę.

1. Patrzę na skład, nie tylko na metkę
Metka może kusić, ale to skład mówi najwięcej.

Z czasem przekonałam się, że o jakości ubrania nie decyduje marka, tylko materiał. Bawełna, wełna, len czy porządny sztruks potrafią przetrwać wiele prań i kolejne sezony. Kiedy biorę coś z wieszaka, najpierw sprawdzam skład, a dopiero później markę. Dzięki temu uniknęłam już niejednego bubla — takiego, który wyglądał świetnie w sklepie, ale po dwóch praniach nadawał się właściwie do wyrzucenia.

2. Wybieram klasyki, które zostaną ze mną na dłużej
Nie kupuję rzeczy „na jeden TikTok”.

Stawiam na ubrania, które będę nosić nie tylko teraz, ale też za rok czy dwa. Golf, dobrze skrojone jeansy, sztruksowa kurtka albo klasyczny płaszcz — takie rzeczy nie tracą uroku. Po prostu czekają na kolejny sezon. Jeśli coś jest modne tylko „w tej chwili”, zastanawiam się dwa razy. Czy za rok nadal będę chciała to nosić? Jeśli mam wątpliwości, odkładam.

3. Jeśli nie zachwyca mnie od razu, odkładam. Nie kupuję „bo może się przyda”
To moja najważniejsza zasada — i chyba najtrudniejsza do stosowania.

Napisz mi w komentarzu, jestem mega ciekawa. Zbieram Wasze historie na kolejny wpis, a najlepsze pokażę u siebie!