Czy Ty też masz wrażenie, że wiecznie za czymś gonisz? O sztuce odpuszczania, kiedy świat krzyczy „możesz więcej”

Znasz to uczucie? Jest sobota wieczór, leżysz w łóżku, a w Twojej głowie zamiast spokoju wyświetla się lista zadań na kolejny tydzień. Przeglądasz Instagrama, a tam wszyscy biegają maratony, zakładają trzecie biznesy i jedzą idealnie zbalansowane śniadania w estetycznych wnętrzach. W brzuchu zaczyna Cię coś gnieść. Taki cichy, uparty głosik, który szepcze: „Robisz za mało. Inni radzą sobie lepiej 

.Chcę Ci dzisiaj powiedzieć coś bardzo ważnego: ten głos kłamie. I najwyższy czas go uciszyć .Pułapka „najlepszej wersji siebie Żyjemy w czasach, które zrobiły z nas roboty na baterie. Zewsząd bombardują nas hasła o samorozwoju, przekraczaniu granic i wychodzeniu ze strefy komfortu. Sama wpadłam w tę pułapkę kilka miesięcy temu. Miałam idealnie zaplanowany każdy dzień. Praca, angielski, siłownia, czytanie mądrych książek, zdrowy catering. Wiecie, co z tego wyszło? 

Kompletne wyczerpanie. Siedziałam na podłodze w kuchni, patrząc na przypaloną owsiankę, i po prostu płakałam. Płakałam z bezsilności, bo mój organizm powiedział „dość”, a ja czułam się winna, że nie mam siły na kolejny produktywny dzień. Wtedy zrozumiałam, że w tym całym dążeniu do bycia „perfekcyjnym” zgubiłam gdzieś radość z życia. 

Przestałam pytać siebie: „Jak się dzisiaj czuję?”, a zaczęłam pytać: „Co jeszcze muszę odhaczyć? Odpuszczanie to nie poddanie się. To odwaga Najtrudniejszą rzeczą, jakiej musiałam się nauczyć, było odpuszczanie. Na początku czułam potworne wyrzuty sumienia. Kiedy zamiast treningu wybierałam leżenie na kanapie z kubkiem herbaty, czułam się jak oszust.

Ale z czasem dotarło do mnie, że odpuszczanie to nie jest słabość. To najwyższa forma dbania o siebie .Odpuszczenie posprzątania mieszkania na błysk, żeby po prostu pogadać z partnerem lub przyjaciółką. Odpuszczenie toksycznej relacji, która wysysała ze mnie energię. Odpuszczenie projektu w pracy, który nie był mój, ale wzięłam go, „bo wypada”. Kiedy mówisz „nie” rzeczom, które Cię przytłaczają, wreszcie robisz przestrzeń na to, co naprawdę ma znaczenie.

 Na oddech. Na spokój. Na bycie tu i teraz, a nie wiecznie w przyszłości .Mały krok na dziś Nie namawiam Cię do rzucenia wszystkiego i wyjazdu w Bieszczady (choć brzmi to kusząco!). Chcę Cię tylko poprosić o jedną rzecz. Kiedy skończysz czytać ten tekst, zamknij na chwilę oczy. 

Weź głęboki wdech. I pomyśl o jednej rzeczy, którą dzisiaj możesz sobie podarować albo... odpuścić. Może to nieumyte naczynia w zlewie, które mogą poczekać do jutra? Może mail, na którego odpiszesz rano, a nie o 22:00? Świat się nie zawali, obiecuję. A Twoja głowa w końcu dostanie upragnione wolne. Jesteś wystarczający dokładnie taki, jaki jesteś – nawet wtedy, gdy po prostu odpoczywasz.