Słowa mają niesamowitą moc. Niektóre potrafią nas unieść, inne zaś – niczym ciężki kamień – ciągną w dół. Niedawno usłyszałam zdanie, które na chwilę zatrzymało mój świat: „Jesteś ograniczona”.

Boli? Oczywiście, że boli. Pierwsza reakcja to prawdziwy chaos w głowie: Czy oni mają rację? Może rzeczywiście czegoś mi brakuje? Może powinnam stawiać sobie niższe cele? Kiedy jednak emocje opadły, przyszła chwila na chłodną refleksję. I to właśnie tą refleksją chcę się dziś z Wami podzielić. Bo brutalna prawda jest taka, że to nie my jesteśmy ograniczeni. To nasze otoczenie próbuje nas wcisnąć w ramki, które dla nas stworzyli..

Najtrudniej jest, gdy te słowa wypowiadają najbliżsi – rodzice, rodzina, długoletni przyjaciele. To ci, którzy powinni nas wspierać i dodawać nam skrzydeł. Dlaczego więc nas ograniczają? Co sprawia, że tak się dzieje? Zrozumienie tego to pierwszy krok do prawdziwej wolności. Często otoczenie narzuca nam swoje filtry, wynikające z ich własnych doświadczeń i... lęków.

Kiedy ktoś mówi, że jesteś ograniczona, tak naprawdę nie mówi o Tobie, lecz o granicach swoich własnych możliwości.

 Jeśli ktoś spędził całe życie w zamkniętym pokoju, trudno mu będzie uwierzyć, gdy opowiesz mu o bezkresie oceanu. Dla niego świat kończy się na ścianie. Gdy próbujesz się rozwijać, uczyć nowych rzeczy, zmieniać pracę czy głośno mówić o swoich ambicjach, burzysz ich bezpieczny porządek. Zamiast przyznać się do braku odwagi, łatwiej jest nazwać Cię „ograniczoną” lub „nienormalną”. Nazywanie kogoś ograniczonym to często sposób obrony ludzi, którzy utknęli w miejscu.