Miało być zupełnie inaczej.

 Kiedy po raz pierwszy przekraczała próg tego ośrodka, w głowie miała obraz nowego początku. Myślała: „Będzie fajnie. W końcu znajdzie swoje miejsce, będzie miała kontakt z ludźmi, wyjdzie z czterech ścian”. Chciała tego tak bardzo, że nie słuchała ostrzeżeń.

 Rodzina mówiła jej wprost: „Odpuść sobie. Nie pasujesz tam, jesteś na to za zdrowa, będziesz się męczyć”. Wtedy myślała, że to tylko czarnowidztwo. Przecież tak bardzo chciała chodzić, działać, być częścią czegoś większego. I chodzi. Ale dzisiaj każdy krok w stronę tego budynku waży tonę. Rzeczywistość uderzyła ją prosto w twarz. To nie jest bezpieczna przystań. To miejsce, w którym codziennie musi zaciskać zęby. Uczestnicy jej dokuczają – może widzą w niej kogoś obcego? 

Może jej „zdrowość” ich drażni? Z kolei instruktorzy… oni nie widzą różnicy. Traktują ją jak każdego innego, bez cienia zrozumienia, że jej sytuacja jest inna, że ona czuję i widzę więcej. Czuje się tam jak w pułapce. Każdego ranka budzi się z jedną myślą: „Chce się stąd wyrwać”. Chce uciec, zamknąć te drzwi i nigdy nie oglądać się za siebie.

 Ale nie może. Zatrzasnęły się nade nią dwa rygle. Pierwszym jest brak pracy – ta brutalna rzeczywistość, która nie daje jej  wyboru i zmusza do szukania ratunku tam, gdzie go nie ma. Drugim jest presja reszty rodziny. Tej części, która uważa, że „tak trzeba”, że „powinna być wdzięczna”. Oni nie widzą jej łez, widzą tylko rozwiązanie problemu, którym dla nich jest

Stoi w rozkroku między tym, co musi  a tym, co jej  powoli zabija od środka. Jej  pasja, jej precyzja i to „kropkowanie”, które tak kocha, to teraz jej jedyny wentyl bezpieczeństwa. Tylko tam, w świecie kropek, jest wolna. Tam nikt jej  nie dokucza, nikt jej nie ocenia. Tam ona decyduję, gdzie postawię kolejny krok.